Wreszcie nadeszła. Spokojna, niespieszna, trochę zamglona. Jak w jakimś miękkim filtrze fotograficznym.

Miałam szczere chęci pójścia na spacer, ale deszcz szybciutko zagonił mnie z powrotem do domu.

Koty tylko zmieniają miejsca drzemek. Co jakiś czas któraś z nich podejdzie na przytulanki, żeby po chwili z mruczeniem umościć się i śnić, może o wędkach z piórkami, myszach i jedzonku.

A propos jedzonka, to obiad mam gotowy, tylko do odgrzania, dzięki mojej wspaniałej siostrze, której urodziny świętowaliśmy wczoraj. Bardzo lubię mieć gotowy obiad. Zwłaszcza, kiedy jest urwanie głowy, chociaż w taką leniwą niedzielę, jak dzisiaj, zostaje mi więcej czasu na… odpoczywanie.

Odpoczywanie bywa tematem trudnym. Znam takich, którzy nie lubią i nie umieją odpoczywać. I takich, którzy czują się winni, kiedy nic nie robią. A są i tacy, którzy celowo unikają odpoczynku, bo wtedy dopadają ich myśli i uczucia niepożądane, schowane bardzo głęboko.

Czasami, kiedy o odpoczynek trudno, z pomocą przychodzi ciało i postanawia się rozchorować. Niekoniecznie od razu na coś bardzo poważnego, to może być zwykłe przeziębienie. I już nie ma wyjścia, większość rozsądnych ludzi zaczyna się oszczędzać, rezygnuje z nadmiaru aktywności, idzie na zwolnienie, daje sobie czas i przestrzeń do wyzdrowienia.

Takie przeziębienie staje się sygnałem ostrzegawczym ciała: uważaj, wykorzystujesz mnie. Przesadzasz. Znowu się nie wysypiasz, znowu zjadłeś byle co, nie dbasz o siebie. Martwisz się, stresujesz, złościsz. Zapominasz o sobie.

I ciało mówi: dość. Nie będę już dłużej tego znosić. Teraz ja Ci pomogę, tylko mnie posłuchaj.

Idzie jesień, a z nią szkoła, praca, wyzwania, nawał obowiązków. W tym wszystkim pamiętaj o sobie. Może takie spokojne, niedzielne popołudnie na kanapie, z dzbankiem herbaty i książką czy filmem pozwoli Ci na przypomnienie sobie, że Ty też się liczysz. I że fajnie być z samym sobą 🙂

Pozdrawiam,

A.

PS Kończę świetną książkę na temat ciała, zdrowia i emocji, o której koniecznie chciałabym zrobić wpis 🙂 Bądźcie czujni!